| Wychodzi.
Znowu wychodzi. A ja się rozpadam. A on ciągle tylko o tym myśli,
że ja się rozpadam i zastanawia się co by tu zrobić, żeby ów rozpad
powstrzymać i nic nie robi. Zapewne sądzi, że wkrótce i tak winorośl
zarośnie mnie całkowicie i nie pozwoli mi sie rozpaść. To zastanawianie
tak go pochłania, tyle mu czasu zabiera. To musi być coś doprawdy
bardzo zajmującego takie rozmyślanie, takie zastanawianie się, takie
wyobrażanie sobie. Bardzo bardzo zajmującego. Całkowicie zajmującego
no bo on nie tylko głowę ma zajętą, ale także i ręce. I nogi też.
Brzuch chyba też, bo je niewiele. Gdyby jadł więcej, to myślenie nie
mogłoby go tak zajmować, gdyż znaczna jego część byłaby już zajęta
i gdzieś te myśli musiałyby się podziać. Pewnie gdzieś musiałyby ulecieć.
A jakby uleciały to może by nie wróciły, może by się gdzieś zagubiły.
W motyle by się zamieniły, w ptaszki, w muchy, w bąki i trzmiele i
coś by je może pożarło. Albo deszcz by je potopił.
Przesadzam z tym rozpadem. Ja tylko powoli i systematycznie niszczeję.
Jak wszystko. Niszczeję czy raczej zmieniam się? Raczej zmieniam się.
Zmieniam się czy raczej jestem zmieniany? Raczej jestem zmieniany.
Kto i co mnie zmienia? Wszyscy i wszystko mnie zmienia. Czyli on też.
I ja jego też. Tak. On mnie ciągle zmienia. Ciągle zmienia czy raczej
nieustannie chciałby mnie zmieniać? Raczej nieustannie chciałby mnie
zmieniać. Nieustannie chciałby mnie zmieniać czy raczej chciałby nieustannie
mnie zmieniać? Raczej nieustannie chciałby mnie zmieniać. I nieustannie
wydaje mu się, że kiedy mnie zmieni to na jakiś czas będzie miał spokój.
Nie będzie musiał mnie zmieniać, ani nawet nie będzie musiał myśleć
o tym, żeby mnie zmieniać. Będzie mógł się oddawać marzeniom o mojej
niezmienności. O tym, że przez jakiś czas nic nie będzie musiał robić,
przerabiać, naprawiać i poprawiać. I nie robi. Nie poprawia, ani nie
naprawia. A tymczasem na gładkich powierzchniach zaczynają pojawiać
się mikropęknięcia. Zrazu niewidoczne powoli ujawniają swe skomplikowane
struktury. A on porzuca marzenia o niezmienności będące raczej kamuflażem
marzeń o samonaprawiającym się domu, o samoorganizującej się przestrzeni.
Dziwne te marzenia. Jakieś sprzeczne, jakieś poplątane, niejasne jakieś.
Przecież lubi organizować przestrzeń. Och, czasami wydaje się, że
nic innego nie robi tylko organizuje przestrzeń. Bez przerwy i bez
końca organizuje przestrzeń. A jeśli jej nie organizuje, bo nie ma
czasu, ani siły, ani pieniędzy, to nieustannie myśli o tym jak by
tu ją lepiej zorganizować. Lepiej czy raczej jeszcze lepiej? Raczej
jeszcze lepiej. Żeby się żyło jeszcze lepiej. A żeby żyć trochę lepiej
i jeszcze lepiej, trzeba coś przeorganizować. Więc żyje się czy raczej
przeorganizowuje? No właśnie. O to chodzi. Żeby żyć w dobrze zorganizowanej
przestrzeni, a nie ciągle tylko ją przeorganizowywać. Bo i cóż to
byłoby za życie gdyby wypełniało je nieustanne przeorganizowywanie
i na nic innego nie starczałoby już czasu? Dlatego z takim zapałem
oddaje się przeorganizowywaniu wyimaginowanemu. Mógłby nawet założyć
taką firmę i świadczyć innym usługi: opowiadać im jak mogliby sobie
przeorganizować przestrzeń. Nie doradzać ani nie podpowiadać. Raczej
tylko opowiadać. Nawet niczego nie sugerować. Tylko snuć wizje. Mógłby
brać za taki seans tyle co za koncert. Ba! Tyle co za kilka koncertów!
Mógłby też prowadzić warsztaty: gimnastyka imaginacji. Mógłby też
założyć Akademię Imaginacji. Czy może Instytut? Raczej Akademię. Lepiej
brzmi. Więcej aliteracji. Więcej pokrewieństw brzmieniowych. I chyba
poważniej. Oni lubią być traktowani poważnie.
Dobra, dobra. Koniec. Bo jeszcze usłyszy. Bo jeszcze to wypatrzy.
I zacznie się zastanawiać jakby tu należało przeorganizować przestrzeń,
gdyby taka Akademia powstała. Tu wyburzyć ścianę. Tam domurować. Chociaż
...... Niech sobie imaginuje. Może to i lepiej. Będą to przecież imaginacje
zupełnie niepoważne. Zatem raczej nieszkodliwe. Niczego nie rokujące.
Raczej nawet pożądane, bo odciągną go na jakiś czas od tych imaginacji
poważnych i szkodliwych. Tych ciągnących się od wielu lat, które zmąciły
mu umysł. O tym jak przerobić poddasze, jak przerobić parter, jak
dobudować drugi taras, jak zaszklić pierwszy taras. Brrrr!
Ciarki przechodzą po plecach. Raczej po ścianach. Bo i gdzie u mnie
plecy? Każdy ściana to plecy. Każda ściana to pierś. Plecy czy raczej
pierś? To zależy. Czyli tym razem żadnego raczej. Ale za to będzie
inne raczej. Bo ja musiałbym zadać sobie pytanie: czy wolałbym być
starzejącą się piękną ruderą czy raczej młodniejącym pięknym dworem?
Raczej nie wiem.
A on teraz ogląda się . Znowu będzie patrzył
na dach i znowu będzie myślał o tym, że coś by dało się odczytać z
placków łuszczącej się farby. To z pewnością jakieś rozmazane znaki.
Jakaś opowieść. Nowa opowieść. Tamta stara uległa zniszczeniu zanim
ktokolwiek (czyli on) zdołał ją odczytać. Lecz czy była to opowieść
farby czy raczej blachy? To przecież może być opowieść zapisana na
dachu atramentem sympatycznym. Czy raczej sympatetycznym? Bo to raczej
jest opowieść patetyczna. Zwykłych opowieści nie utajnia się. Dziwna
to musi być opowieść. Niezwykła. Po każdym malowaniu zaczyna się ujawniać
powoli, odsłania się kawałek po kawałeczku, lecz ujawniając się ulega
natychmiastowemu zniekształceniu, które uniemożliwia odczytanie liter
lub znaków. Tamtej nie zdokumentował. A może to była ta sama opowieść?
Może za każdym razem odsłania się inny zestaw znaków inaczej zniekształconych
i dopiero zestawienie wszystkich odsłonięć umożliwiałoby jej odczytanie?
Ile było tych odsłonięć? On mógł zdokumentować dwa. Nie zrobił tego.
Teraz będzie trzecie, którego jest świadkiem. A ile było ich przedtem?
A teraz gapi się na drzwi garażu. Gapi
się czy raczej je czyta? Co za kretyn! On czy raczej ja? Raczej ..... |